เลือกเอา กีฬากับพาเที่ยว
February 20th 2009 23“ไปทั้งสองอย่างเล้ย”
อ้อ! นึกขึ้นได้ ขอเม้าท์หน่อย คนทำงานออฟฟิศเนี่ย สังเกตให้ดี ปีที่แล้วงานเลี้ยงกระปุกน่ะ มีรางวัลพิเศษสำหรับพนักงานดีเด่นสาขาเครื่องร่อนด้วย อิๆ ได้รางวัลเป็นเครื่องร่อนเด็กเล่นจริงๆ หาซื้อมาแจกกันเห็นๆ ก็พี่ท่านเล่นนั่งทำงานไม่ติดเก้าอี้ หาตัวไม่ค่อยเจอซ๊ากที (โดยเฉพาะแผนกที่มีศิลปะในหัวใจ) ถามหาจากหัวหน้าเขาทีไร
“เฮ้ย เจ้า ต. และเจ้า ต. (นามสมมุติ) มันไปไหนฟะ”
หอบังคับการ (หัวหน้าแผนก) ก็จะรายงานทันทีว่า “นักบินที่ 1 (ไอ้ ต.) และนักบินที่ 2 (ไอ้ ต. อีกคน) ลงไปเก็บชั่วโมงบินอยู่ข้างล่างครับผ้ม”
ปีนี้เรามีอัดฉีดสำหรับสีที่ทำคะแนนรวมของกีฬาทุกประเภท พร้อมกับรางวัลกองเชียร์ของแต่ละสีด้วย ความมันส์อยู่ตรงที่ รางวัลกองเชียร์ ดั๊น แพงกว่ารางวัลแข่งกีฬาซะอีก เอาละครับ เลิกงานจึงมีการยึดห้องต่างๆ ในออฟฟิศ ซ้อมเต้นครับท่านผู้ชม มีการปิดกระดาษหนังสือพิมพ์เต็มกระจกรอบห้องมิดชิด เพื่อป้องการทีมอื่นลอกท่าเต้นอาวุธลับกันน่าดู เพราะข่าวรั่วว่าคะแนนความฮานั้น ให้มากกว่าคะแนนสวยงามเยอะ แต่ละทีมจึงงัดไม้เด็ดกันออกมาเต็มที่ เพราะมีเพลงบังคับ 1 เพลง และเพลงสร้างสรรค์เต็มเหนี่ยวอีก 1 เพลง
และแล้วก็มาถึง วันงานกีฬาสี ^^ เราไปจัดกันที่ศูนย์กีฬาประชานิเวศน์…. แถววัดเสมียนนารี ตุ๊งแช่ๆ ตามสไตล์ไทยๆ กีฬาส่วนใหญ่จะเน้นให้เห็นถึงความสำเร็จของการทำงานเป็นทีม ซึ่งบอสเรากล่าวเสมอว่า “ความรักในงาน ความเข้าใจความเป็นตัวตนของกันและกัน และการปฏิบัติต่อผู้ร่วมงาน เฉกเช่นเดียวกับลูกค้านั้น ทำให้ที่ทำงาน บ้านที่สองของเราอบอุ่น ไม่มีฝ่ายบัญชีที่คอยบ่นจุกจิกรำคาญเวลาจะเบิกเงิน ไม่มีฝ่ายกฏหมายที่คอยซ้ำ กดดัน กันเอง เวลาใครไปทำอะไรพลาดมา อีกทั้งทั้งไม่มีฝ่ายบุคคลที่คอยจับผิด หรือจ้องหักเงิน เป็นต้น ถ้าคุณพูดจาดีๆ ปฏิบัติกับลูกค้าอย่างดีเช่นใด เราก็มีอัธยาศัยไมตรี ต่อเพื่อนร่วมงานเช่นนั้น” ซึ่งก็ถือโอกาสนี้ ขอขอบคุณพี่ๆ น้องๆ ที่น่ารักของเราทุกคนครับ
ขอขอบคุณเพลงประกอบจาก:
เพลง We are the champions: Queen และเพลง แช่แว๊บ(ไม่อยากเป็นพระ): Ost.แสบสนิท ศิษย์ส่ายหน้า
อือ ลืมบอกไป สาวกระปุกตอนเต้นกองเชียร์นี่ แต่งตัวเริ่ดกันสุดฤทธิ์ แต่รู้สึกไหม ทำไมหนุ่มๆ ถึงได้เห็นสาวออฟฟิศอื่น สวยกว่าสาวในออฟฟิศตัวเองเป็นไหนๆ ขณะที่หนุ่มอื่นๆ ก็มางุ๊งงิ๊งกับหญิงออฟฟิศเราแทน ตกลงมันเป็นเพราะจิตสำนึก หรือรู้เช่นเห็นชาติกันหมดแล้วหว่า (โหวตแล้วเป็นอย่างหลัง 99.99%)
หลังจากแข่งขันเสร็จ ช่วงค่ำเราก็มีงานจัดเลี้ยงกันที่ดาดฟ้าโรงแรมริชมอนท์ กิจกรรมก็มีทั้งเล่นเกม, แจกรางวัล ดูโชว์ฮาๆ วาดลวดลายกันเต็มที่ ถึงเหนื่อยแต่มีความสุขนะ
และการมีประสบการณ์ที่ดีๆ ร่วมกัน หลายๆ ครั้งก็ช่วยให้เรื่องที่เหมือนจะเป็นปัญหาในการทำงาน หรือการกระทบกระทั่งระหว่างแผนก ก็กลายเป็นเรื่องของเพื่อน หนักนิดเบาหน่อยก็ยังไหว นึกภาพเพื่อนซี้เดินมาตบหัว แล้ววิจารณ์งานเราเสียๆ ดิ ถ้าไม่ใช่เพื่อนนะเอ็ง ต่อให้ติเพื่อก่อก็เหอะ ได้ก่อการทะเลาะวิวาทแน่
ความสมัครสมานสามัคคี ไม่ได้เกิดขึ้นได้ในวันเดียว ยิ่งทำเว็บไซต์ที่ต้องเอาใจใส่ลงไปในงานแล้วล่ะก็ เหมือนที่ใครสักคนในบริษัทนี่เหละบอกไว้ว่า “การทำให้ใครสักคนรักเรา นี่ว่ายากแล้วนะ แต่การทำให้ผู้ชมเว็บไซต์กระปุกดอทคอม อย่างคุณ ที่กำลังอ่านมาถึงตรงนี้ พร้อมกับคนอีกกว่า 7 ล้านคนที่เข้ามาแวะชมบริการของเราในแต่ละเดือนนั้น รักเรา เป็นเรื่องยากยิ่งกว่า”
“แต่เราพร้อมครับ และเราก็รักคุณ”
ติดไว้ครึ่งนึงนะครับ ต่อตอนหน้า….ว่าด้วยเรื่องยกโขยงไปเที่ยวเกาะช้างกัน มีเรื่องเล่าให้ฟังด้วยหละ ขอบอกว่า สวย…มาก
ด้วยจิตเริงระบำ
น้องชายนายคนนี้
เพลง We are the champions: Queen และเพลง แช่แว๊บ(ไม่อยากเป็นพระ): Ost.แสบสนิท ศิษย์ส่ายหน้า
น้องชายนายคนนี้
