Webmaster.kapook.com โดย ปรเมศวร์ มินศิริ

วันที่ 6 สิงหาคมในอดีตนั้น เป็นวันคล้ายวันเกิดของเด็กน้อยๆ สองคน อันที่จริงเด็กสองคนนี้จริงๆ แล้วไม่ใช่คนหรอกครับ แต่มีประเด็นที่น่าติดตามว่า ในร้ายมีดี ในดีมีร้าย มันเป็นยังไง
เด็กแสบรายแรกนี้ผมอยากเรียกว่า “เด็กนรก” จะผิดไหมเนี่ย… เพราะเมื่อปี พ.ศ. 2488 ลุงแซมหรือประเทศสหรัฐอเมริกา ได้ทิ้งระเบิดนิวเคลียร์ ที่มีโค้ดเนมว่า “ลิตเทิลบอย – Little Boy” เจ้าเด็กนรกนี้ได้ถล่มเมืองฮิโระชิมะ ของประเทศญี่ปุ่นจนเละ คาดว่าทำให้มีผู้เสียชีวิตทันที 80,000 คน เป็นเรื่องน่าเศร้ามากและเป็นบทเรียนชิ้นสำคัญของชาวญี่ปุ่น ซึ่งต่อมาประเทศของเขาก็ได้พัฒนาจนเจริญมาก เพราะบทเรียนที่เขาได้รับนั้นสาหัสนัก

ภาพประกอบจาก Dailymail.co.uk
ในอดีต คนไทยได้เจอกับเหตุการณ์ ที่ต้องจารึกไว้ในประวัติศาสตร์ชาติอยู่หลายเหตุการณ์ แต่เมื่อเทียบกับสิ่งที่ประเทศบ้านใกล้เรือนเคียงได้เจอนั้น บทเรียนของเราคง “ราคาถูก” เกินไป
ยกตัวอย่างเช่นประเทศเวียดนาม ในช่วงสงครามเวียดนามนั้น ชาวเวียดนามต้องเจอกับการรุกรานของต่างชาติ การสังหารหมู่ อาวุธเคมี การทิ้งระเบิดแบบปูพรม ทำให้ทุกวันนี้ พื้นที่จำนวนมากของเวียดนามยังเต็มไปด้วยลูกระเบิดและกับระเบิด จนไม่สามารถนำมาพัฒนาได้อย่างเต็มที่ ประชาชนของเขายังคงตระหนักถึงความยากลำบากในการดำเนินชีวิต การถูกกดขี่ข่มเหง และประสบการณ์อันเจ็บปวดรวดร้าวอยู่เสมอ
บทวิเคราะห์ของ คุณเจริญชัยจาก SIU ให้ความเห็นว่า คนไทยเรียนรู้เร็วจากบทเรียนใหญ่ๆ แต่ละครั้ง เพื่อแก้ไขปัญหาไม่ให้เกิดเหตุการณ์เดิมซ้ำๆ [...]

วันนี้ (4 สิงหาคม 2551) ผมขอเขียนเรื่องนี้ต่อเนื่อง เพื่อเป็นเกียรติแก่ คุณแอนน์ แฟรงค์ ซึ่งตำรวจลับเกสตาโป พบเธอและครอบครัวชาวยิว ที่หลบซ่อนตัวจากทหารเยอรมัน ในวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ.2487 ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งช่วงนั้นความเกลียดชังของทหารนาซีที่มีต่อชาวยิว แพร่ขยายจนถึงขั้นมีการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์กันอย่างโหดร้าย ซึ่งเรื่องราวนั้นได้ถูกถ่ายทอดไว้ในไดอารี่ของเธอ “บันทึกลับของแอนน์ แฟรงค์” อ่านเรื่องย่อได้ที่นี่ครับ ต่อมามีคนเอาไปทำเป็นหนังด้วย ซึ่งทำให้แอนน์ แฟรงค์ และไดอารี่นี้ กลายเป็นสัญลักษณ์และบทเรียนที่สำคัญ ที่คนรุ่นหลังอย่างเรา จะได้เรียนรู้จากบันทึกความโหดร้ายในอดีตกันต่อไป
ทำไมนาซีถึงได้โหดเหี้ยมนัก? รายละเอียดยาวๆ ลองอ่านดูจากบทความนี้นะครับ
ต้นเหตุของเรื่องนี้เกิดจาก ผู้นำเผด็จการอย่างฮิตเลอร์ ได้ชักจูงทางความคิดกลุ่มนาซีให้เชื่อว่า เชื้อชาติอารยันเป็นสายเลือดบริสุทธิ์ของคนเยอรมัน ที่เหนือกว่ามนุษย์ทุกเผ่าพันธุ์ในโลก จึงได้นำชาวนาซีมาขยายเผ่าพันธุ์อารยัน และเหยียดหยามเผ่าอื่นโดยเฉพาะชาวยิว เกลียดกันมากถึงขนาดสร้างห้องรมแก๊สฆ่าหมู่อย่างไร้ความปราณี
Arya ก็คือ “อารยะ” ในภาษาไทยซึ่งมีความหมายอย่างเดียวกัน สองคำคือ “อารยะ” และ “อารยัน” จึงโยงใยกันอย่างใกล้ชิด (”อารยะขัดขืน” ฟังดูยิ่งน่ารักขึ้นอีก) ซึ่งหมายถึงความสูงส่ง ความศิวิไลซ์ ความมีเกียรติและคุณธรรม – เป็นข้อเขียนของ
อาจารย์ [...]

วันนี้เป็นวันอาทิตย์ที่ผมพักผ่อนสบายๆ อยู่กับบ้าน มานั่งเปิดเว็บดูแล้วก็นึกได้ว่าวันนี้เมื่อประมาณ 100 กว่าปีที่แล้ว เป็นวันสำคัญอีกวันหนึ่งของชาติเราเหมือนกัน
วันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2436 ได้มีเรือรบฝรั่งเศส 2 ลำ ล่องเรือรุกเข้าทางแม่น้ำเจ้าพระยามาจนถึงกรุงเทพ ระหว่างทางมีการยิงต่อสู้กันที่ป้อมพระจุลฯ จนมีชาวไทยที่ต้องเสียชีวิต ต่อมาเรือรบได้มาจอดที่หน้าสถานฑูต แล้วยื่นคำขาดให้ไทยยอมยกดินแดนฝั่งซ้ายแม่น้ำโขงให้กับตน ในที่สุดเพื่อเป็นการรักษาเอกราชของชาติและประเทศส่วนใหญ่เอาไว้ ไทยจึงจำยอมต้องเสียอวัยวะเพื่อรักษาชีวิต ทำให้่เราต้องเสียดินแดนขนาดใหญ่ไปเลยครับ -__-’ เหตุการณ์นี้เกิดต่อเนื่องมาในยุคล่าอาณานิคม ซึ่งประเทศไทยในสมัยนั้นใครๆ ก็อยากได้ครับ โดยเฉพาะมหาอำนาจจากตะวันตกอย่างฝรั่งเศสและอังกฤษ ที่เรารอดมาได้ก็ถือว่าเดชะบุญอยู่มากโข น้องๆ รุ่นนี้ถ้าอยากทราบรายละเอียดเพิ่มเติม ก็ลองคลิกไปอ่านที่ Blog ของลุงกล้วย ก็ได้ครับ และมีเวอร์ชั่นสั้นๆ ที่ เว็บของพี่แป๋ม ด้วยครับ
ประวัติศาสตร์อาจจะเป็นเรื่องที่อ่านแล้วน่าเบื่อสำหรับบางคน เลยอยากให้ย้อนนึกถึงเรื่อง “ทวิภพ” จากบทประพันธ์ของคุณทมยันตี ดูครับ เพราะสร้างจากวิกฤตการณ์ ร.ศ. 112 ซึ่งมีการสรุปไว้น่าอ่านมากโดยคุณ หอมกร คลิกที่นี่ครับ

อ่านแล้วทำให้เราเห็นภาพทันทีว่า เวลาที่ใครอยากจะหาเรื่องโจมตีคนอื่นขึ้นมา เขาก็จะพยายามจะหาเรื่องเล็กๆ น้อยๆ มาเป็นข้ออ้าง ทำผิดแค่สอง แต่ก็จะปั้นให้เป็นสิบ เพื่อหาความชอบธรรมในการทำร้ายกัน ซึ่งต่อให้เราใช้เหตุผลในการเจรจายังไง [...]

สวัสดีครับ จริงๆ แล้ววันนี้ตั้งใจจะเขียนเรื่องเบาๆ ใกล้ตัว เพราะไม่อยากให้ Blog นี้มีเนื้อหาหนักเกินไป แต่จนแล้วจนรอด ความรู้สึกในใจมันเรียกร้องให้ต้องเขียนเรื่องใหญ่ๆ จนได้ อย่างไรผมก็จะพยายามเขียนไม่ให้ซีเรียสจนเกินไปนะครับ

แรงบันดาลใจในการเขียนเรื่องนี้นั้นมีมานานแล้ว และได้รับการจุดประกายอย่างแรงอีกครั้ง จากการที่ได้อ่านหนังสือชื่อ ยุทธศาสตร์รัตนโกสินทร์ ระเบิดพลังฝ่า “หลุมดำ” โดย ศ.นพ.ประเวศ วะสี หรือที่เรารู้จักกันดีในฐานะที่ท่านเป็น “ราษฎรอาวุโส” ซึ่งในสังคมไทยนั้นนับถือบุคคลที่มีความเป็นอาวุโสในการดำรงตน เป็นผู้มีคุณประโยชน์ต่อประเทศ หนังสือเล่มนี้นำเสนอยุทธศาสตร์การสร้างพลังแห่งชาติ ที่ไม่ควรมองข้าม ทั้งนี้เล่มที่ผมซื้อมานั้นเป็นฉบับตีพิมพ์ครั้งที่ 2 เมื่อปี 2550 เป็นพ็อคเก็ตบุ๊ค หนาเพียง 96 หน้า รับรองว่าอ่านได้สบายๆ ครับ

เมื่อได้อ่านหนังสือเล่มนี้แล้ว ทำให้คิดถึงภาพยนตร์เรื่องหนึ่งขึ้นมาทันที นั่นคือ “The sum of all fears” เป็นภาพยนตร์ที่สร้างในปี พ.ศ. 2545 จากบทประพันธ์ของนักเขียนชื่อดัง Tom Clancy ผู้มีชื่อเสียงจากการเขียนเรื่องแนวการทหาร การข่าวและสายลับระดับโลก ซึ่งบทประพันธ์หลายเล่มจะเป็นเรื่องราวของนักวิเคราะห์ ชื่อด็อกเตอร์ แจ็ค ไรอัน ซึ่งถูกสร้างเป็นภาพยนตร์มาให้เราดูกันแล้วหลายต่อหลายเรื่อง [...]

รู้สึกตื่นเต้นมากครับ เพราะนี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ผมจะได้เขียน Blog ที่เป็นตัวของตัวเอง ในฐานะเป็นผู้ที่ดูแล รับผิดชอบภาพรวม ของเว็บไซต์ Kapook.com ซึ่งเว็บไซต์แห่งนี้ เรามีทีมงานที่ตั้งใจช่วยกันทำงาน อีกหลายท่านด้วยกัน และก่อนอื่นก็ต้อง ขอขอบคุณทุกๆ ท่านที่ได้มีโอกาส (หลง) แวะเข้ามาดูกันนะครับ
ในฐานะที่เคยเป็นโปรแกรมเมอร์เก่า ผมจึงขอขึ้นต้นหัวข้อของ Blog ด้วยข้อความที่โปรแกรมเมอร์หลายท่านคุ้นเคยกันดี คือคำว่า “Hello World!” ครับ
ถามว่าเพราะอะไรจึงต้องมี Blog หรือเพิ่งเริ่มเขียน Blog ก็ขอตอบว่า ตั้งใจจะเขียนนานแล้วครับ แต่ติดตรงหน้าที่การงาน เยอะเหลือเกิน … จนแทบจะหาเวลาไม่ได้ ประกอบกับเป็นคนที่เขียนไม่ค่อยเก่ง กลัวเขียนไปแล้วจะพูดจา ไม่เข้าหูใครเท่าไหร่ เพราะที่ผ่านมาบางทีก็พูดจาไม่เข้าท่าไปหลายอย่าง -_-’
ซึ่งถ้าการเขียน Blog ในครั้งนี้ผมพูดจาผิดไป หรือไปล่วงเกินกระทบจิตใจท่านใดเข้า ผมต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ก่อนเลยนะครับ และที่วันนี้อยากเขียนขึ้นมา ก็เพราะอยากจะออกความเห็นเป็นของตัวเองกับเขาบ้าง โดยการเขียน Blog ที่นี่ถือเป็นการออกความเห็น ในฐานะเว็บมาสเตอร์ของเว็บนี้เท่านั้นนะครับ

ขอขอบคุณภาพประกอบจาก Elisa Chavarri

อันเนื่องมาจากผมได้ติดตามข่าว และเห็นสถานการณ์บ้านเมืองตอนนี้ มีเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ [...]