Webmaster.kapook.com โดย ปรเมศวร์ มินศิริ

วันนี้ผมต้องขอแสดงความชื่นชมกับผู้ที่ออกตัวว่าเป็นคนธรรมดา แต่สำหรับผมแล้ว ขอนับถือหัวใจที่ไม่ธรรมดา เพราะเขายอมสละเวลาว่างจากการทำงาน แทนที่จะใช้ไปในทางสนุกสนานหรือพักผ่อนให้เต็มที่ เขากลับใช้เวลาส่วนตัวสะพายกล้องถ่ายรูปและกล้องวิดีโอคู่ใจ ตะลอนไปถ่ายทำรายการ “มหาลัยชีวิต” ได้ชมกัน โดยไม่ได้รับเงินหรือค่าตอบแทนแต่อย่างใด นับว่าเป็นผลงานที่กลั่นจากหยาดเหงื่อและแรงใจล้วนๆ ครับ เพื่อเผยแพร่ทางอินเทอร์เน็ตให้พวกเราได้ชมกัน โดยไม่ได้รับเงินหรือค่าตอบแทนแต่อย่างใด นับว่าเป็นผลงานที่กลั่นจากหยาดเหงื่อและแรงใจล้วนๆ ครับ

จากความเสียสละอันยิ่งใหญ่ของทีมงานนี้ ทั้งคุณต้นกล้า คุณอุ๋ย คุณโทน และท่านอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง ล้วนมีความหวังคือได้เผยแพร่แง่มุมดีๆ ของชีวิตคนที่ถูกมองข้าม หรืออาจไม่ได้รับการเหลียวแลนั้น ใครจะรู้ว่า…วันนี้…เรื่องราวเหล่านี้ ได้ก่อให้เกิดความสมานสามัคคี เป็นจุดเริ่มต้นดีๆ ในสังคมไทย ที่กำลังขัดแย้ง หันกลับมาให้กำลังใจซึ่งกันและกัน เป็นประกายของความหวัง สำหรับที่กำลังท้อแท้ ผลงานของทีมนี้เป็นการชี้ให้เห็นว่า ยังมีอีกหลายๆ ชีวิตที่ภูมิใจกับงานที่ตัวเองทำ และยังทำต่อไปอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

++ชัย คนบุญโบกรถ ชายที่เสียแขน แต่ได้ชีวิตกลับมา
หากในโลกของคนที่สมบูรณ์ ปฏิเสธที่จะหยิบยื่นโอกาสในการดำเนินชีวิตให้
แม้สูญเสียแขนและขาขวา แต่ใจของชัยไม่เคยท้อ ด้วยความรักที่มีต่อลูกสาวและร่มเงาของศาสนา หน้าที่ของพ่อ และคนบุญโบกรถ จะยังคงดำเนินต่อไป

++เพลงเพื่อพ่อ ขายเสียงด้วยใบหน้าอันมีความสุข
เด็กหนุ่มผู้เปรียบเสมือนแสงสว่างกลางใจของพ่อผู้พิการตาบอด
แม้วันนี้ เส้นทางของผู้เป็นพ่อจะมืดมน แต่หนึ่งคนผู้นำทาง เป็นดวงตาคู่ใหม่ให้ชีวิตได้ดำรงอยู่ ไม่เพียงแต่แรงกายที่หาเลี้ยง ยังมีความรักที่มอบให้ด้วยใจบริสุทธิ์

++พระครูวุฒิธรรมาทร พ่อของเด็กกว่า 400 ชีวิต
พระครูวุฒิธรรมาทร เจ้าอาวาสวัดเล็กๆ ของคนเมือง แต่เป็นพ่อในบ้านหลังใหญ่ของเด็กๆ กว่า 400 ชีวิต
บางสิ่งที่ใครหลายคนไม่ต้องการ แต่สำหรับเด็กๆ ที่นี่แล้ว ทุกอย่างคือของใหม่

++หัวใจไม่แพ้ เด็กวัย 12 เลี้ยงแม่ด้วยขาข้างเดียว
แม้ชะตากรรมจะทำให้น้องป๊อบอาย เด็กชายวัย 12 ปี ต้องสูญเสียขาขวา
แต่ด้วยจิตใจที่เข้มแข็ง ความกตัญญูที่มีต่อบุพการี ทำให้วันนี้ น้องป๊อบอายยังยืนอยู่ได้ และพิสูจน์ให้โลกได้เห็นแล้วว่า คุณค่าของชีวิตคืออะไร

เรื่องอาชีพการงานที่เราทำกันนี้ ฝรั่งเค้ามีการเรียกกันว่า “Walk of Life” นะครับ ผมแปลแบบบ้านๆ ตามประสาคนที่ไม่ได้จบนอก คิดว่าเขาคงเห็นว่าอาชีพที่เราทำ ก็เหมือนกับการเดินทางไปในชีวิตของเรา ใครๆ ก็ต้องทำงานใช่ไหมครับ ถึงตอนที่เราทำงานแม้จะเหนื่อยแต่นั่งพักสักเดี๋ยว ความเหนื่อยนั้นก็หายไป (อันนี้ผมจำได้จากหนังสือ อยู่กับก๋ง ของ หยก บูรพา ที่เคยอ่านตอนเด็ก ๆ) พอความเหนื่อยหายไป สิ่งที่เหลือไว้ก็คือความภูมิใจ ประสบการณ์ และการเรียนรู้ในสิ่งที่ได้ทำลงไป แม้ว่าสิ่งที่เราได้ทำนั้น จะไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่เราต้องการก็ตาม แต่ประสบการณ์นั้นจะติดตัวเราไป อย่างน้อยเราก็รู้ละว่า ทำแบบไหนถึงจะล้มเหลว จะได้ไม่ทำอีก ดังนั้น สำหรับผมมองว่า คนที่ทำงานถือว่าได้กำไรชีวิต อย่าไปคิดน้อยใจ เรื่องค่าตอบแทนน้อย แต่งานหนักเลยครับ เพราะถ้าเรานั่งเฉยๆ เราก็จะไม่ได้อะไรเลย มันไม่ยิ่งแย่ไปกว่าเหรอ???

แอบไปเห็น Blog ของคนไทยคนหนึ่งแล้วอดภูมิใจแทนไม่ได้ครับ คาดว่าคุณ Boomer น่าจะได้มีโอกาสที่ดีที่ได้ทำงานในองค์การ NASA จึงมีเรื่องและรูปมาให้เราดูกันอย่างจุใจ คลิกตามไปเลยครับที่นี่

Blog ของคุณ Boomer ตอนที่ผมคลิกเข้าไปดู มีคนดูหน้านี้แค่ 43 คน ทั้งๆ ที่เขียนได้ดีน่าทึ่งมากๆ ช่วยๆ กันคลิกเข้าไปชื่นชมและให้กำลังใจหน่อยนะครับ ผมและคนไทยอีกหลายคนรู้สึกภูมิใจแทนคุณมากเลยครับ งานที่คุณทำคงเป็นงานเบื้องหลัง แต่ก็ถือว่าโชคดีแล้วครับ พวกเราอยากรู้ไหมครับว่า งานเบื้องหน้านั้น บางครั้งก็ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ อย่างที่เราคิดไปเสียทั้งหมด บางครั้งมันดูเหมือนจะโรยด้วยหนามกุหลาบเลยทีเดียว

หลังจากที่ยานโคลอมเบีย (The Space Shuttle Columbia disaster) ได้ระเบิดให้เห็นต่อหน้าต่อตา ทำให้ลูกเรือที่โดยสารไปด้วยนั้น เสียชีวิตทั้งหมด แต่ยานดิสคัฟเวอรี่ (Space Shuttle Discovery) เที่ยวบิน STS-114 เป็นปฏิบัติการ Return to Flight ยังต้องขึ้นบินต่อไป แม้งานเบื้องหน้าคือต้องบินไปกับเที่ยวบิน ที่ระทึกขวัญที่สุดเที่ยวหนึ่ง (ก็ยานลำก่อนเพิ่งระเบิดไปนี่นา) ต้องขอชื่นชมจิตใจที่กล้าหาญของนักบินอวกาศกลุ่มนี้จริงๆ ครับ

ภาพ: Maneuvering in Space.

พวกลูกเรือดูท่าทางจะอารมณ์ดีมากเลย เขาบรรยายใต้ภาพว่า “แขนอะไรเอ่ย ยาว 17 เมตร บางครั้งแขนนี้ก็ใช้คนแทนนิ้วมือ? (What arm is 17 meters long and sometimes uses humans for fingers?) อืม… มีแต่แขนจริงๆ ครับ คนต้องไปเกี่ยวอยู่ตรงปลายเพื่อเป็นนิ้วแทน เห็นแล้วอยากทำงานเบื้องหน้าแบบนี้กันบ้างไหมครับ

ในวันที่ 7 ของภารกิจ ลูกเรือเหล่านี้ได้ถูกปลุกขึ้นมาปฎิบัติการ ด้วยเพลง “Walk of Life” เพลงร็อคแอนด์โรลง่ายๆ จับกีตาร์ได้สามคอร์ดก็เล่นแบบเอามันส์ได้แล้ว (เพลงจะดังไม่จำเป็นต้องซับซ้อน) ผลงานโดยวงร็อคชื่อดังจากอังกฤษ “Dire Straits” ออกในปี 1985 ตอนแรกที่เพลงออกมาก็ไม่ดังมาก แต่ตอนหลังค่อยๆ แรงขึ้นเรื่อยๆ เรียกว่ามาแบบนิ่มๆ ขึ้นไปถึงอันดับ 2 ในชาร์ทของอังกฤษและอันดับ 7 ในอเมริกาได้นี่ถือว่าไม่ธรรมดาสำหรับวงจากอังกฤษเลยนะครับ

ก่อนจบบทความบทนี้ ผมจึงอยากที่จะขอมอบบทเพลงบทนี้ เพื่อเป็นกำลังใจให้กับคนทำงานทุกสาขาอาชีพ ไม่ว่าคุณจะทำอะไร หนักและเหนื่อยแค่ไหน เสี่ยงภัย หรือห่างไกลเพียงใดก็ตาม ขอให้คุณมีความภูมิใจในงานที่คุณทำ และพร้อมที่ก้าวเดินไปข้างหน้าในชีวิตอย่างมีความหวังด้วยกันนะครับ

เพลง Walk of Life
ศิลปิน Dire Straits
อัลบั้ม Brothers in Arms
สังกัด Vertigo

Here comes johnny singing oldies, goldies
Be-bop-a-lua, baby what I say
Here comes johnny singing I gotta woman
Down in the tunnels, trying to make it pay
He got the action, he got the motion
Yeah, the boy can play
Dedication devotion
Turning all the night time into the day

He do the song about the sweet lovin woman
He do the song about the knife
He do the walk, he do the walk of life

Here comes johnny and hell tell you the story
Hand me down mu walkin shoes
Here come johnny with the power and the glory
Backbeat the talkin blues
He got the action, he got the motion
Yeah, the boy can play
Dedication devotion
Turning all the night time into the day

He do the song about the sweet lovin woman
He do the song about the knife
He do the walk, he do the walk of life

Here comes johnny singing oldies, goldies
Be-bop-a-lula, baby what I say
Here comes johnny singing I gotta woman
Down in the tunnels, trying to make it pay
He got the action, he got the motion
Yeah the boy can play
Decidation devotion
Turning all the night time into the day

And after all the violence and double talk
Theres just a song in the trouble and the strife
You do the walk, you do the walk of life

วันนี้คุณทำอะไรอยู่ และคุณภูมิใจในสิ่งที่คุณทำแค่ไหนครับ ?

ด้วยจิตคารวะ
“นายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ”